

اثر اطاعت و معصیت - قسمت چهارم
اصرار و مداومت بر گناه در واقع بی پروا بودن در هتک حرمت الهی و مولود سبک شمردن امر خدا و کوچک شمردن مقام اوست. بدیهی است که با پدید آمدن این حالت در انسان دیگر روح بندگی باقی نمانده و در نتیجه یاد خدا نیز اثری نخواهد داشت. از این رو در آیه ی شریفه یاد شده بعد از بیان این که آنان خدا را به یاداورده و سپس استغفار می کنند جمله استغفار و توبه را به اصرار نداشتن و مداومت نورزیدن برگناه مقید کرده است.
امام محمد باقر(ع) فرمودند:«معصیتی مانند سبک شمردن گناه و خشنودی از خویشتن وجود ندارد»
باز از آن حضرت نقل شده:«گناه خود را کوچک مشمار زیرا که خداوند متعال در آن هنگام که آن را مرتکب می شوی می بیند»
امام صادق(ع) به نقل از رسول خدا(ص) فرمودند:«از گناهانی که کوچک و ناچیز شمرده می شوند بپرهیزید که امرزیده نمی شوند.» «اتقو المحقرات من الذنوب فانها لا تغفر» پرسیدند محقرات چیست؟ فرمودند:«آن است که مرتکب گناه شود و گوید کاش همه ی گناهان من چنین بود»
یعنی از انجا که آن گناه را خرد و نا چیز می شمارد می گوید که اگر گناهی بزرگتر از این نداشته باشم مرا باکی از این گناه نیست.
پیامبر(ص) فرمودند:«به بعضی از انبیا وحی شد: به کوچکی گناه منگرید لاکن به بزرگی کسی بنگرید که نسبت به او گستاخی کرده اید.
پایان