اثر اطاعت و معصیت - قسمت سوم
خداوند در قرآن میفرماید: جز این نیست که خداوند از پرهیزگارن می پذیرد.
ارتکاب معاصی سبب تضییع اعمال صالح شده و روز به روز ایمان را ضعیف و دل را از روح بندگی تهی می سازد به طوری که با وجود مداومت بر گناه ذکر و یاد خدا نیز اثری نمی بخشد.
هر معصیتی که از بنده ای سر می زند نقصی در نفس او پدیدار می شود و ظلمتی بر دل او راه می یابد چون بر معصیت اصرار ورزد، آن ظلمت و سیاهی افزایش یافته به تدریج دل را فرا می گیرد.
امام باقر(ع) فرمودند:
«در قلب هر انسان نقطه ی سفیدی هست که چون گناه مرتکب شود نقطه سیاهی بر ان عارض می شود و چون بر گناه خود ادامه دهد و از آن برنگردد آن سیاهی غالب گشته و سفیدی از بین می رود در این صورت چنان کسی هرگز به سوی خیر برنگردد.»
و نیز فرودند: «اشک چشم را جز قساوت دلها نمی خشکاند و دلها را جز زیادی گناهان مبتلا به قساوت نمی کند.»
هر معصیتی که انسان مرتکب می شود اگر با توبه و بازگشت به خدا جبران نشود بر امادگی نفس برای ارتکاب معاصی می افزاید یعنی بار دوم نفس راحت تر به طرف گناه حرکت می کند تا آن که با آن انس می گیرد. در این حال ارتکاب بر گناه بر خلاف مراحل اولیه برای او سهل و آسان و ترک آن در نهایت سخت و صعوبت است زیرا وقتی بر انس نفس نسبت بر معصیت افزوده می شود هر قدر ارتکاب به آن آسان می شود باز داشتن نفس از آن گناه نیز مشکل تر است،از این رو حضرت علی(ع) می فرمایند:«گناه نکردن آیان تر از توبه کردن است.»
خداوند در قرآن کریم یکی از صفات نیکان و پارسیان را عدم اصرار بر گناه معرفی می فرماید:«آنان که چون مرتکب عمل زشتی شوند یا به خود ستم کنند خدا را یاد کرده و از گناهان خویش استغفار می کنند و جز خدا امرزنده ی گناهان کیست؟و از روی علم و اگاهی اصرار بر اعمال زشت خود نمی ورزند.»
ادامه دارد....
برچسبها:
اثر اطاعت و معصیت,
قساوت قلب,
سیاهی قلب,
توبه کردن,
نفس
براي Add کردن
کليک کنيد
